Sculpted happiness

I write most blogposts in both English and Dutch. First up: the English version. For all you Belgian and Dutch readers, click on this to go straight to the Dutch version: Naar de Nederlandse tekst


I was thinking last night about how much my life has changed over the last couple of years. About two years ago, I was feeling burned-out, borderline depressed even, and I had this constant discomforting feeling of “is this really my life?”. The thought of spending the rest of my life feeling like that, left me discouraged. Nothing seemed to go well.

At my job, I was stressed all the time, feeling as if nothing I did was appreciated. My workload seemed to grow every day (according to my boss: “because she knew I could handle it”), but my salary hadn’t increased a dime in over 5 years (apart from indexation).

At home, I felt overwhelmed. I didn’t seem to be able to manage my household. The fact that my mom would make remarks about the state of my home every time she set foot in my house, only decreased my motivation and confidence more.

My overall stress-level had its effects on my health. I felt tired every single day, and my migraines acted up way too often.

It will not come as a surprise that all of the above influenced my relationship with my husband. Our sex-life was at a historic low, and the lack of passion became this giant elephant in the room every night we crawled into bed. He was convinced I would brush him off so didn’t dare make advances, and I was as a result convinced he had grown tired of me. I still loved him, and now realize he never stopped loving me neither. But there was no communication about our feelings, instead we made wrong assumption that pushed us further apart.

I believe a turning point for me was the adoption of my Wolfdog. A pitiful quivering thing, skin and bones because she was too stressed to even eat, when we first got her. Scared of everything and everyone, except for me. And somehow I managed to pull her out of her shell. It gave me a sense of pride. It was not as if I was this expert on dog-rehabilitation. I just bonded with her from the first time we met, and our mutual trust in each other took us so much further than I ever held possible. For the first time in years I felt like I mattered, like what I did made someone (or something) feel better. My husband too, expressed how proud he too was of me, because of my accomplishments with my dog, and at the time I could not think of a nicer thing he could have said.

That was when I made the decision not to let myself feel so down. I was going to grab life by the balls! I made the choice to change everything in my life that did not contribute to my happiness, including my own demeanor:

  • I underwent some career guidance, which resulted in me quitting and getting another job;
  • I adopted a second dog. My Wolfdog needed a canine companion after the loss of my Labrador, being an only dog made her confidence grew smaller again.
  • Two large, young dogs resulted in a need for a bigger backyard, so we decided to buy another house. We went from a 3500 sqft plot to over 10.000 sqft.
  • I tried to relax, about everything, and be glad about what I achieved, instead of grumpy about what needed to be done.

Fast forward to two weeks. My son was away all week, staying at granma’s house because of his school break. Of course we miss him a lot when he is away – we skype every night – but I must admit that being at home by ourselves tends to get me and my husband in a giddy mood. It starts with flirty remarks at the dinner table, teasing movements during our nightly cleanup of the kitchen and dining table, and it soon turns into smooching on the sofa while completely ignoring the tv. I lived an off the grid life that week. No social media, no internet, and hardly any tv. I went to work, I entertained my dogs, and then – blush – I entertained my man. And I realized I could not have been happier. We had some deep talks (isn’t pillow talk the best?) and both realized we mean more to each other than we thought. It was like second honeymoon, only at home, and interrupted by the inevitable job duties.

Ever since that week, the both of us seem less occupied with our smartphone or tablet. Before, we would watch tv with one of those devices in our hand, switching our attention from screen to screen. Now, we watch tv without any additional screens. So when there is a commercial break, or a boring bit in a show, we talk to each other, or we cuddle. It made me realize how easy it is nowadays to … – perhaps too big of a word, but still – grow apart. Now, it seems I now use my Ipad only to binge-watch youtube video’s (mostly makeup tutorials of looks I would never in a million years attempt on myself) when I am taking a long bath, or to check on social media and news during breakfast.

Do I think I’m lucky? Perhaps I was lucky to have met a man like my husband, that I must admit. But we could have messed up – in fact we were well under way to do just that. I don’t think I am this happy because of luck, I believe it is a result of the choices I made the last couple of years. I  appreciated what I had, I parted ways with what got me down, I strived to be the best possible me, but most of all I let me guard down and I let myself enjoy the ride without overthinking everything. Because life could be over before you know it. So you can bet your ass that I will get the most out of it, from now on!


Ik lag gisterenavond na te denken over alle veranderingen in mijn leven de laatste jaren. Pakweg 2 jaar geleden voelde ik me zo ongelukkig, bijna depressief, en ik dacht de hele tijd “is dit het nu, mijn leven?”. De gedachte de rest van mijn leven zo door te brengen, maakte me moedeloos. Niets ging goed.

Op het werk was ik continu gestresseerd, en ik had het gevoel alsof ik geen erkenning kreeg voor wat ik deed. De werkdruk leek dagelijks groter te worden (mijn baas gaf als reden: “omdat ik weet dat je het aan kan”) maar mijn loon was in de laatste 5 jaar (afgezien van indexering) geen eurocent gestegen.

Ook thuis voelde ik me overweldigd. Ik kreeg mijn huishouden maar niet op een rijtje. Het feit dat mijn moeder haar opmerkingen over de staat van mijn huis gretig deelde van zodra ze een voet in mijn woning zette, bracht zowel mijn motivatie als zelfvertrouwen verder naar een dieptepunt.

De stress die ik dagelijks voelde had zijn effect op mijn gezondheid. Ik voelde me elke dag zò moe, en de migraine aanvallen kwamen vaker dan ik zou willen.

Het zal geen verrassing zijn dat dit alles een impact had op de relatie met mijn man. Ons sexleven stond op een historisch dieptepunt, en het gebrek aan passie ging als een zwaard van damocles boven onze hoofden telkens we naar bed gingen. Hij was overtuigd dat ik hem ging afwijzen als hij iets ondernam, dus deed hij niets. Als resultaat dacht ik dat hij me beu was. Ik hield nog zoveel van hem, en nu weet ik dat hij ook mij heeft blijven liefhebben, maar op dat ogenblik was de communicatie over onze gevoelens onbestaande. In plaats daarvan maakten we in ons hoofd veronderstellingen die de afstand tussen ons twee enkel vergrootte.

Een keerpunt in mijn leven kwam er volgens mij toen ik mijn wolfhond adopteerde. Een zielig bevend stukje miserie, vel over been omdat ze zelfs te veel stress had om te eten, wanneer we ze in huis opnamen. Bang van alles en iedereen, buiten van mezelf. En op één of andere manier slaagde ik er in haar uit haar schulp te halen. Het gaf mij een enorm gevoel van trots. Het is niet zo dat ik een expert ben op vlak van honden(her)opvoeding. Ik had gewoon onmiddellijk een band met haar, en het was ons onderling vertrouwen in elkaar dat ons zo ver heeft gebracht, verder dan ik ooit voor mogelijk hield. Voor het eerst in jaren had ik het gevoel dat ik er toe deed, dat wat ik deed een positief effect had op iemand. Ook mijn man drukte vaak uit hoe trots hij op me was, voor de vooruitgang die ik al had gemaakt met de hond, en op dat ogenblik kon ik me geen mooiere complimenten bedenken.

Het was rond die periode dat ik de beslissing maakte om het tij te keren. Ik zou genieten van het leven! Ik besliste dat ik alles wat me niet gelukte maakte, de deur uit vloog, inlusief mijn eigen ingesteldheid:

  • Ik volgde loopbaanbegeleiding, wat resulteerde in ontslagname en een nieuwe job;
  • Ik adopteerde nog een tweede hond. Na het verlies van mijn labrador was het duidelijk dat mijn wolfhond het minder goed deed als enige hond, haar zelfvertrouwen verkleinde weer ietwat.
  • Twee grote honden, beide jong, zorgden ervoor dat we een grotere tuin wilden, dus gingen we op zoek naar een nieuwe woning. We verhuisden van een huis op 300 m² naar één op 1000 m².
  • Ik probeerde minder te stressen over alles wat ik niet had gedaan, maar in plaats daarvan tevreden te zijn met hetgeen ik wel voor mekaar had gekregen.

Fast forward naar twee weken geleden. Mijn zoon was omwille van de krokusvakantie op logement bij zijn oma. We missen hem uiteraard als hij er niet is (we skypen elke avond) maar ik moet toegeven dat met zijn tweetjes thuis zijn mezelf en mijn man in een speelse bui brengt. Flirten tijdens het diner, subtiele aanrakingen tijdens het opruimen van de tafel en de keuken, en ‘s avonds liggen we te zoenen op de sofa, totaal geen acht slaande op het tv-programma dat we – blijkbaar voor de schijn – hadden aan staan. Ik leefde een geïsoleerd leven die week: geen social media, geen internet, en amper tv. Ik ging werken, ik vermaakte mijn honden, en daarna – bloos – vermaakte ik mijn man. Ik kwam tot de constatatie dat ik niet gelukkiger had kunnen zijn.
We hadden een aantal diepe gesprekken (pillow talk is zalig, toch?) en we realiseerden ons hoeveel we voor elkaar betekenen. Het waren precies herhaalde wittebroodsweken, enkel zonder huwelijksreis, en onderbroken door de onvermijdelijke verplichtigen, zoals het werk.

Sinds die week hebben onze smartphone en tablet aan waarde ingeboet. Voorheen zouden we tv kijken met één ervan in onze handen, onze aandacht verdelend over de beide schermen. Nu kijken we gewoon tv. En tijdens de reclame, of saaie momenten, vestigen we onze aandacht op elkaar: we praten, of we knuffelen. Ik besef nu hoe makkelijk het is de dag van vandaag om … – misschien een groot woord, maar toch – naast elkaar te leven. Dus voor het ogenblik gebruik ik mijn Ipad enkel nog om youtube video’s te bingen (vooral makeup tutorials van looks die ik in geen honderd jaar zelf zou durven proberen) wanneer ik een lang bad neem, of om social media en het nieuws te checken tijdens het ontbijt.

Beschouw ik mezelf als gelukzak? Ja, ik moet toegeven, ik was een gelukzak om mijn man te ontmoeten. Maar we hadden het kunnen verpesten – we waren trouwens goed op weg om net dat te doen. Ik denk niet dat ik gelukkig ben omwille van het lot, ik denk dat mijn geluk het resultaat is van de keuzes die ik de laatste jaren maakte. Ik apprecieerde wat ik had, ik liet de dingen die me neerhaalden los, en ik streefde ernaar de best mogelijke versie van mezelf te zijn. Maar vooral: ik brak de muren om me heen af, en genoot van het leven zonder te veel te piekeren. Want het leven gaat zo snel, en het kan sneller ten einde komen dan je denkt. Dus wees gerust: vanaf nu zal ik er met volle teugen van genieten!

Advertisements

Valentine’s Nay

I write most blogposts in both English and Dutch. First up: the English version. For all you Belgian and Dutch readers, click on this to go straight to the Dutch version: Naar de Nederlandse tekst


I consider myself a romantic person. And I am fortunate to have married a guy equally romantic (if not even more so). Just this weekend, my husband made me a lovely dinner, we had a nice bottle of wine, and a relaxed evening of cuddling on the sofa, watching a movie. A couple of weeks ago I surprised him with a gift although there was no special occasion – something he had been eyeing for a while but figured was too expensive to buy now, seeing as we are spending a lot on home renovation at the time. One of our favorite pastimes is going on an evening (dog)walk, holding hands, talking about everything and nothing. Times like these are hen we express our love for each other. We love, and show love, 52 weeks a year.

One would think that Valentine’s day is one of our favorite holidays…

On February 14th, I should give my husband a gift yet again, because of Valentine’s day. He might have been snoring the night before, leaving me sleep-deprived and therefor borderline-murderous (my morning moodiness is not to be taken lightly), but come morning, I should shower him in cuddles and kisses none the less, and present him with a card saying how he makes my day. Seeing as he know me very well, that card is more likely to be interpreted as sarcastic after the night I would have had.

So no, Valentine’s day is not our favorite holiday. I don’t even consider it a holiday, just another commercial excuse to spend too much money. In honor of tradition, one must buy flowers, chocolates, perfume, lingerie, jewelry, … for the person he loves. But who started that tradition? Stores and advertisement companies, if you ask me. Excuse me if I refuse to take part of this nonsense. It’s a Valentine’s Nay for me… And my husband feels exactly the same.

I’m not a complete cynic however:
– I have absolutely no negative feelings towards the people that actively celebrate Valentine’s day. Perhaps you – as a couple – get so caught up in everyday life that February 14th is a great chance to catch up on some us-time. Whatever reason you might have, If you love Valentine’s day: great! Enjoy it!!
– There is one tradition (is it still one, though?) of Valentine’s Day I do find very romantic. When you love someone but have never had the guts to tell that person (perhaps you are stuck in the friend-zone or you feel out of their league, or whatever reason you might have), and take advantage of the Valentine’s day ambiance to express you love. That’s your window, then, so you should grab the opportunity.  That – I feel – is what it should be all about. Taking the anonymity out of your love…

I wonder: how do you feel about Valentine’s day? Do you write a card, do you buy (expensive) gifts? Or are you one of those people who will finally do it: tell that one person how you really feel. Let me know in the comments.


Ik beschouw mezelf als een romantisch type, en ik heb het geluk gehuwd te zijn met een man die al even romantisch is aangelegd als ik (misschien zelfs nog meer). Afgelopen weekend heeft mijn man me verrast met een heerlijk (zelfgemaakt) diner, we dronken een lekker wijntje, en spendeerden de avond op de sofa, gezellig knuffelend terwijl we een film bekeken. Een paar weken geleden verraste ik hem nog met een cadeau, alhoewel daar geen speciale reden toe was. Hij kreeg iets waar hij al even naar uitkeek, maar waarvan hij het nu wat te duur vond om te komen, aangezien we veel uitgeven aan de renovatie van ons huis. We houden enorm van laatavondwandelingen met de honden, hand in hand over de straten kuieren, praten over van alles en nog wat. Al deze momenten zijn hoe onze liefde voor elkaar tot uiting komt. We uiten onze liefde 52 weken per jaar.

Je zou dus kunnen denken dat Valentijn mijn favoriete feestdag is…

Op 14 februari moet ik mijn man dus een nieuw cadeautje geven, omwille van Valentijn Misschien heeft hij de nacht ervoor een hele nacht liggen snurken, waardoor ik niet uitgerust en daardoor licht moorddadig uit mijn bed rol (met mijn ochtendhumeur valt niet te sollen), maar desalniettemin moet ik hem ’s morgens bedelven in knuffels en kussen, en dien ik een kaartje af te geven waarop ik schreef hoe gelukkig ik mezelf prijs dat ik naast hem mag wakker worden. Aangezien hij mij goed kent, zal dat kaartje vast al sarcastisch geïnterpreteerd worden, na een met snurken gevulde nacht.

Dus nee, Valentijn is niet mijn favoriete feestdag. Ik beschouw het zelfs niet als een feestdag, het is in mijn ogen gewoon een commercieel excuus om te veel geld uit te geven. Volgens de traditie moet je bloemen komen voor uw gelieve, of pralines, parfum, lingerie, juwelen, …. Maar wie heeft die traditie op poten gezet? Winkeliers en reclamebureaus, als je het mij vraagt. Dus sorry, maar daar doe ik niet aan mee. Voor mij is het niet Valentijnsdag, maar Valentijn: daag!! En mijn man denkt er net zo over.

Ik ben niet helemaal cynisch hoor:
– ik denk helemaal niets slechts over mensen die wel bewust Valentijn vieren. Misschien ben je als koppel zo opgeslorpt door de dagelijkse sleur dat 14 februari de uitgelezen kans is om als koppel eens wat quality time te nemen. Wat uw reden er ook toe zou zijn, als je houdt van Valentijn: prima! Geniet ervan!!
– Er is 1 traditie (maar hoort ze eigenlijk nog tot de Valentijn tradities?) die ik heel romantisch vind. Stel dat je zielsveel van iemand houdt, maar je durfde dat nooit te zeggen, omdat jullie al zo lang vrienden zijn, of misschien vind je jezelf niet goed genoeg voor die persoon. Dan is Valentijn uw uitgelezen kans om uw liefde te verklaren. Het grijpen van die kans, en de anonimiteit uit uw liefde halen, dat is waar Valentijn volgens mij om draait.

Ik vraag me af hoe jij staat tegenover Valentijn. Schrijf je een kaartje, koop je cadeaus (al dan niet dure)? Of zet jij dit jaar de stap om uw liefde aan iemand te verklaren? Laat het mij weten in de comments!

Handbag hallelujah

I write most blogposts in both English and Dutch. First up: the English version. For all you Belgian and Dutch readers, click on this to go straight to the Dutch version: Naar de Nederlandse tekst

I was determined to organize my life entirely. You see, I am juggling so much, that without any organization, I am lost even before I get started. I decided that a good first step would be to organize my purse. Yep, I was one of those women who’s purse contained half her life, but I needed a search and rescue team if I wanted retrieve an item. Basically, my purse did to my stuff what my washing machine does to socks: when 2 items went in, 1 was lost for all eternity. So in the spirit of ‘tidy purse tidy mind’, I figured there was no better place to start my organizing frenzy.

I started off where we all do nowadays: Pinterest and YouTube research. I soon realized I was not a fan of those purse organization inserts. I figure they would not do much more than hold everything in there together, with the ability to move everything at once from one purse to the next. Nope, that would not do. Some days I carried more stuff than other days, based on what I was up to that day. So dividing things up into little bags, seemed a better fit for me.

After examining the content of my bag – and tossing some items I am too ashamed to admit I found in there – I decided I should devide my items into the following categories:

1/ everyday essentials

These are the things everyone would take with them every day, without question; the real basic stuff. My wallet, my phone, my keys. These logically didn’t need to be put in a separate bag. Just flick them in there.

2/ everyday essentials to me, (‘why on earth would you need that on a daily basis’ according to my husband)

Most women know what I’m talking about, and a bunch of men might too. We like to take care of ourselves. So we need the supplies to do so… This category contained things I need on a daily basis, or things I didn’t necessarily need daily but would not want to find myself needing and not having at hand. First we have the actual products: hand lotion, a mini toothpaste, a perfume bottle (inside Be Delicious by DKNY), a tampon, and lip balm. I also carry 2 wet wipes. Every mom out there who has kids eating snacks on the go knows why I have those on hand. 2 glasses cleaning wipes, and then 2 tiny jars. The first contains a balm I use on scabs. When my son falls and hurts a knee or hand (happens a lot, he is very energetic but even more clumsy) or we scratched open a mosquito bite (again, frequent occurence) this works as a band-aid like barrier. The stackable jar-set (from one of those traveling sets) is filled with a couple of chewing gums and a paracetamol tablet (all in favor for the banishment of migraines say aye… AYE!).

In a separate bag I keep my tools. A mirror of course, a comb, a hair elastic, nail clippers and file, and pen. This pen actually has a light at one end, but that never gets used. It’s 2018 people, we use our phones for that now.

3/ high maintenance stuff

Aka make-up. I don’t wear make-up on weekdays. But on the weekend I do, and then I don’t leave the house without these: pressed translucent powder, a brush, blotting sheets, the lipstick and/or gloss I am wearing that day, and a travel size setting spray.

With the exception of the lip products, I consider these high maintenance, because in all honesty they are not needed “on the go”. I rarely reapply powder. That is needed only when it is more than 25°C and around here, that is about 3 weeks of the year. Same goes with blotting sheets. I have a habit of using a sheet of toilet paper when I got oily when using the restroom, so the blotting papers are unneeded, really. But I bought them once, so there they are. And that setting spray is there for those time when I reapplied too much powder and I need to fix a very dry powdery face. Which is – you guessed it – never.
But then I picture myself getting caught with an unexpected heat wave, not having any sheets to blot, not finding a toilet within miles, and therefor extruding oils like a pressed olive (who knows, I might end up in a dessert or something insert eyeroll here), and I give in yet again. They just have to stay in the bag on make-up days. You would stuff your vanity itself in there if it would fit, says to my husband. I neither confirm nor deny that.

Maintaining the order

As Marie Kondo suggested in her book (https://www.amazon.com/Life-Changing-Magic-Tidying-Decluttering-Organizing/dp/1607747308) I take everything out of my handbag every night when coming home. Every bag goes in a basket in the closet. In the morning I decide what pouches I want to bring and put them in the handbag I chose that day. I also make sure I remove the lip product(s) every time. I only take what I wear that day.

Conclusion?

So I have been trying this out for 2 weeks now. The systems works! Oh my, what a delight. Hallelujah handbag! When I need a lip balm, it is in my hands within seconds (no more excavations), nothing gets lost. I never have to discover I needed some item only to realize I left it in another purse.

I must admit, there were some items that started off in the bag, but I ended up taking out. This may surprise some of you, but I no longer take deodorant in my bag. After one too many bottle explosions messing up both bag and content, I now leave a bottle in my car. And for some reason I fooled myself into thinking I needed tweezers in case I (or my son of husband) got a splinter somehow. Seeing as we don’t practice carpentry on a regular basis when we are out and about, this is of course crazy. I always ended up having to fetch my essentials bag when I wanted to do my brows, and I never needed it outdoors. Sorry tweezers: you’re out, bye bye.



Ik was vastbesloten: ik ging mijn leven organiseren. Ik probeer zoveel zaken tegelijk rond te krijgen, dat ik zonder een beetje organisatie al op voorhand verloren ben. Een goeie eerst stap leek me mijn handtas op orde brengen. Ja hoor, ik ben een van die vrouwen wiens hele leven in dat ding zit, maar als ik er iets in nodig had, moest ik een zoekaktie op poten zetten. Mijn handtas deed met mijn spullen wat mijn wasmachine doet met sokken: je steekt 2 dingen in en 1 ervan is voorgoed verloren. Dus uitgaande van de ‘tidy purse tidy mind’, Vond ik dat wel een goeie startplek in mijn organisatiekoorts.

Eerste stap (uiteraard): Pinterest and YouTube research. Ik had al snel door dat ik niet wou werken met een van die handtas organisatie inserts. Die doen in mijn ogen weinig meer dan alles samenhouden zodat je snel alles van een naar de andere tas kan overbrengen. Mijn tas had nood aan meer. De ene dag wou ik andere (meer) spullen meenemen dan anders, dus zaken onder verdelen in tasjes leek me een beter systeem voor mij.

Na een grondige doorlichting van de inhoud van mijn handtas – en het weggooien van enkele items waarvan ik niet eens durf toegeven dat ik ze er in terugvond – was het mij duidelijk dat ik mijn spullen in de volgende categorieën kon onverdelen:

1/ dagelijkse essentials

Deze zaken neemt iedereen dagelijk met zich mee, zonder twijfel. Mijn portefeuille, mijn gsm en mijn sleutels. Uiteraard hoefden deze niet in een apart zakje. Gewoon – zwiep – los in de handtas.

2/ dagelijkse essentials voor mij, (‘dat kan je toch onmogelijk dagelijks nodig hebben’ volgens mijn man)

De meeste vrouwen weten waar ik het over heb, en een hoop mannen misschien ook. We dragen graag zorg voor onszelf, en dus hebben we daar één en ander voor nodig. In deze categorie steken alle zaken die ik dagelijks gebruik, of dingen die ik niet per se dagelijks gebruik, maar waarvan ik het niet wil meemaken dat ik het niet bij heb als de nood zich voordoet. Ik heb handcreme, mini tandpasta, parfum (Be Delicious van DKNY), een tampon, en lippenbalsem. Ik heb ook 2 vochtige doekjes bij. Iedere moeder die kinderen heeft die wel eens tussendoortjes eten onderweg weet waarom ik die bij heb. Er zitten ook 2 brillendoekjes in, en dan nog 2 kleine potjes. Het eerste bevat een zalf die ik gebruik op wondjes. Wanneer mijn zoon valt en knieën of handen bezeert (wat vaak voorkomt want hij is een gevaarlijke combinatie van energiek en onhandig) or wanneer we een muggenbeet open krabden (opnieuw, komt vaak voor) gebruik ik deze als een soort pleisterachtige beschermlaag. Uit zo een reisset haalde ik de opeengestapelde potjes en vulde deze met een paar kauwgummen in het ene compartiment, en een paracetamol tablet in het andere (iedereen akkoord dat migraines verbannen worden voor eeuwig en altijd? Ja!).

De volgende zaken houd ik in een apart zakje: een spiegel (uiteraard), een kam, een haarelastiek, een nagelknipper, een vijl en een balpen. Deze balpen heeft toevallen een lichtje, maar dat gebruik ik nooit. Anno 2018 hebben we onze telefoon voor zoiets, toch?

3/ high maintenance spulletjes

Oftewel: make-up. Tijdens weekdagen draag ik geen make-up. Tijdens het weekend wel, en dan komt ik mijn huis niet uit zonder het volgende: transparante poeder, blotting papiertjes, de lipstick en/of gloss die ik die dag gebruik, en een reisversie van een setting spray.

Met de uitzondering van de lippenproducten, beschouw ik deze high maintenance omdat ik deze in alle eerlijkheid niet nodig heb “on the go”. Ik zal zelden bijpoederen. Dat is maar nodig als het warmer is dan 25°C en dat is hier maar 3 weken per jaar of zo. Hetzelfde geldt voor het blotting papier. Ik gebruik gewoon een velletje toiletpapier als mijn huid wat te vet wordt. Maar ik heb ze ooit gekocht, dus hou ik ze maar bij. En die setting spray is voor die keren dat ik te veel zou hebben bijgepoederd en de poederige look wil wegsprayen. Je raadt het al, dat gebeurt dus ook nooit. Maar dan beeld ik mezelf in dat ik door een onverwachte hittegolf wordt verrast, zonder maar één velletje blotting papier, en geen toilet in kilometers te bespeuren, en dus meer olie producerend dan een geperste olijf (wie weet kom ik ooit terecht in een woestijn of zo … insert eyeroll here), en dus geef ik weer toe. Alles blijft gewoon in de tas zitten. Je zou je hele make-up tafel in je handtas proppen mocht die passen, zegt mijn man soms. “Geen commentaar”.

De orde bewaren

Zoals geadviseerd door Marie Kondo in haar boek (https://www.amazon.com/Life-Changing-Magic-Tidying-Decluttering-Organizing/dp/1607747308) haal ik alles uit mijn handtas bij het thuiskomen. Ieder item of tasje gaat in een mand in de halkast. En ‘s morgens steek ik de nodige zaken weer in de handtas die ik die dag heb gekozen. De lippenproducten die ik bij had haal ik er ‘s avonds integraal uit, ik neem enkel de kleurtjes mee die ik op een welbepaalde make-up dag gebruik.

Conclusie?

Ik hanteer dit systeem nu al twee weken. Het werkt! Wat een zaligheid! Hallelujah, handtas! Als ik mijn lippenbalsem nodig heb, vind ik die in een fractie van een seconde (geen graafwerken meer!), en niets raakt verloren. En nooit ga ik op zoek naar iets om te ontdekken dat ik het in een andere handtas moet hebben laten zitten.

Nu moet ik toegeven dat er 2 items zijn die ik binnen die 2 weken besliste uit mijn handtas te halen. Tot uw verrassing heb ik geen deodarant bij. Na meerdere gebroken flesjes die zowel mijn tas als de inhoud om zeep hielpen hou ik mijn deodorant nu bij in mijn wagen. En om één of andere reden maakte ik mezelf altijd wijs dat ik een pincet nodig had, mocht ik (of mijn zoon of man) een splinter hebben. Aangezien houtbewerking geen frequente bezigheid is als we buitenshuis zijn, is dit natuurlijk onzin. Als ik mijn wenkbrauwen wou bijwerken had ik mijn handtas nodig, en buitenshuis had ik de pincet nooit nodig. Dus sorry pincet, je vliegt er uit: doei!

Net onder het engelse stukje vind je een poll. Ik ben ook benieuwd hoe jij die zou invullen!

Choices in life

I write most blogposts in both English and Dutch. First up: the English version. For all you Belgian and Dutch readers, click on this to go straight to the Dutch version: Naar de Nederlandse tekst


What a milestone, my very first post on my very own blog. Very exciting. Then again, let’s be real: how many people do I expect to be reading this? But I don’t really care about that. This is not about the numbers. It is about me, expressing myself. Writing about what makes me happy, what made my sad, and how I choose to live my life. Because life is filled with choices.

Some are trivial. What to eat tonight, what movie to watch. Other are trivial too, although they hold a longer ‘gratification-time’, like a new pair of shoes, a purse, accessories, or make-up. Yes, I must admit, when it comes to those things, I fit the cliché, I love me some new stuff.

And then every once in a while, life happens, and choices need to be made that could change everything. Those are the things people need to share. To learn from each other, of take comfort in realizing you are not alone in whatever you are dealing with. Or just to get some advice.

And let that be just what I have trouble with in life. I am not a very open woman. I keep my feelings to myself mostly, but I feel like they need to come out more. So if I dare not share them with the people in my actual surroundings, I should try sharing with people in my virtual surroundings.

So that is the first choice I wanted to write about: writing in itself. I have dreamed of writing my whole life. But it was a pretty big step for me to actually do this. Many things have gotten in the way before. Puberty (although I of course had I diary during that time), not having time, thinking I had nothing to say, … Believe it or not, I started this blog years ago. But I chickened out, and never posted a thing.

But now I feel like it is time. No more excuses. If I wanted to write, I was going to do it, starting now. Leave my insecurities at the door and just go for it.

What can you expect from this blog? Well, look at it as a meetup with a friend. Sometimes I’ll talk about make-up, or movies. So there should be some review-style posts. And I sure like me some food, so a recipe here and there could very well occur. And then there are the dogs, or kids, and everything that entails.

But then other times you need to get something off your chest, so the conversations gets a little deeper. So I will try not to shy away from the more personal issues too: anecdotes on family life (dogs included), work life, dare I say even marriage? Or just my thoughts on whatever is going on in the world.

I am not planning ahead really. I just started right here: with my first post. And there should be more to come. Don’t expect them on a daily/weekly basis though. Life does not have a timer or a schedule, so neither does writing about it.

But I shall share my story as it unravels, and perhaps you will be at my side along the way.


Wat een mijlpaal, mijn eerste blogpost op mijn eigen blog. Best spannend. Alhoewel, laat ik maar vooral realistisch blijven: hoeveel mensen gaan dit ooit te lezen krijgen? Maar dat maakt mij niet zo veel uit. Dit gaat me niet over statistieken. Ik wil mezelf gewoon een plekje gunnen om me te uiten. Om te schrijven over alles wat mij blij maakt, of net niet, en over hoe ik mijn levenspad kies. Want het leven zit vol met keuzes.

Sommige keuzes zijn nogal banaal. Wat eten we vanavond? Filmpje zien? Andere zijn even oppervlakkig, maar brengen iets langer genot, zoals een nieuw paar schoenen, een handtas, juwelen, of make-up. Ja hoor, ik geef het toe, op dat vlak voldoe ik aan het cliché, ik hou van nieuwe spulletjes.

Maar zo nu en dan overvalt het leven mij, en moet ik keuzes maken die best wel wat verandering teweeg kunnen brengen. Over dergelijke beslissingen nemen mensen doorgaans wat tijd, hierover wordt gepraat. Om van elkaar te leren, of om zichzelf te troosten in de wetenschap dat ze niet alleen zijn in hun bekommernissen. Of ze gaan gewoon op zoek naar advies.

Laat dat nu net hetgeen zijn waar ik niet in uitblink. Ik ben niet bepaald een open boek. Mijn gevoelens hou ik voor mezelf. Misschien moet daar wel eens verandering in komen. En dus dacht ik, als ik niet durf te delen met mensen in mijn omgeving, laat ik het dan maar doen op virtuele wijze.

Dus is de eerste keuze waar ik het over wou hebben gewoon het schrijven op zich. Ik droom al mijn hele leven van schrijven. Maar om het dan ook echt te gaan doen, dat was best een grote stap. Zoveel dingen hielden mij tegen in het verleden. Puberteit bijvoorbeeld (alhoewel ik dan -uiteraard- een dagboek bij hield), mezelf wijsmaken dat ik er de tijd niet voor heb, of dat ik gewoonweg niets te zeggen heb, … Geloof het of niet, ik startte deze blog jàren geleden op, maar krabbelde terug en heb nooit iets online geplaatst.

Maar de tijd is gekomen om de excuses halt toe te roepen. Als ik wil schrijven, dan moet ik het maar gewoon doen. Vanaf nu. Ik probeer mijn onzekerheden achterwege te laten en ga er gewoon voor.

Wat mag je van deze blog verwachten? Zie het als een afspraak met een vriend of vriendin. Soms keuvelen we over make-up, of over films. Een review kan dus wel eens voorkomen. En ik hou wel van een lekker hapje te eten, dus een receptje komt misschien ook wel eens voor. En laat mij mijn honden en mijn zoon niet vergeten, daar valt ook wel iets over te vertellen.

Op andere momenten gaat het er tussen vrienden iets dieper aan toe, en moet iemand ergens over praten. Dus persoonlijke zaken zal ik proberen – met respect voor de privacy van mijn omgeving – niet uit de weg te gaan: mijn familieleven (honden inclusief), de job, misschien zelfs mijn relatie? Of meer algemeen, mijn mening over de actuele gebeurtenissen in de wereld.

Ik plan niet te veel vooruit. Ik begin gewoon bij het begin, mijn eerste blogpost. En de rest volgt later wel. Verwacht vooral geen dagelijks of zelfs wekelijks nieuws. Het leven loopt niet volgs een timer of schema, dus het schrijven er over ook niet.

Maar vanaf nu deel ik mijn verhalen als ze zich voordoen, en misschien volg jij me wel onderweg.

Photo by Jens Lelie (https://www.facebook.com/leliejens/)

Create a free website or blog at WordPress.com.

Up ↑